Branko Lale Stanković (1915–1989) bio je istaknuti srpski slikar poznat po pejzažima, gradskim motivima, enterijerima i portretima. Rođen je 10. februara 1915. godine u selu Bresnica kod Čačka, a detinjstvo i mladost proveo je u Šapcu, gde je završio osnovnu školu i gimnaziju.
Slikarstvo i likovnu pedagogiju studirao je na Umetničkoj školi u Beogradu od 1932. do 1936. godine, gde su mu profesori bili Beta Vukanović, Ljuba Ivanović i Dragi Stojanović. Nakon toga, usavršavao se na akademskom tečaju kod Ivana Radovića i Nikole Beševića, a vajarstvo je izučavao kod Tome Rosandića.
Tokom karijere, Stanković je radio kao profesor likovnih umetnosti u Požarevcu, Knjaževcu i Beogradu. Bio je sekretar Udruženja likovnih umetnika Srbije (ULUS), gde je radio na afirmaciji moderne umetnosti u Jugoslaviji.
Njegovo slikarstvo karakteriše postimpresionistički uticaj s naglaskom na boju i svetlost. Poznat je po ciklusima slika „Gradovi Evrope i Amerike“ i radovima koji prikazuju izgradnju hidroelektrane Đerdap. Samostalno je izlagao na više od 30 izložbi, a učestvovao je i na brojnim grupnim izložbama u zemlji i inostranstvu.
Stanković je bio poznat po vedrom duhu i optimizmu. Književnik Momo Kapor, koji je učio slikarstvo kod njega, opisao ga je kao strastvenog fudbalera i umetnika koji je voleo da igra fudbal sa učenicima i prenosio im svoj entuzijazam.
Branko Lale Stanković preminuo je 24. avgusta 1989. godine u Beogradu, ostavivši za sobom bogato umetničko nasleđe koje i dalje inspiriše ljubitelje umetnosti.
