Danica Antić (1910–1989) bila je istaknuta srpska slikarka, poznata po svom radu u oblasti kolorističkog slikarstva, svrstana između impresionizma i fovizma. Rođena je 20. oktobra 1910. godine u Beogradu, gde je završila osnovnu školu i gimnaziju. Njeno umetničko obrazovanje započelo je pod mentorstvom Zore Petrović u Drugoj ženskoj gimnaziji „Kraljica Natalija“, a nastavila je usavršavanje u privatnoj školi Jovana Bijelića od 1931. do 1934. godine. Studije slikarstva nastavila je na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu, da bi 1938. godine otišla u Pariz na dalje usavršavanje.
Tokom Drugog svetskog rata, Antićeva se pridružila Narodnooslobodilačkoj borbi, radeći kao crtač u štabu propagandnog odeljenja Prve armije na Sremskom frontu. Nakon rata, nastavila je studije na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu u klasi profesora Nedeljka Gvozdenovića. Od 1952. do 1962. godine radila je kao likovni pedagog, nakon čega je delovala kao slobodna umetnica.
Antićeva je bila član slikarske grupe „Desetoro“, koja je zajednički izlagala 1940. godine u Beogradu i Zagrebu. Njena dela čuvaju se u Narodnom muzeju i Muzeju savremene umetnosti u Beogradu, kao i u Spomen-zbirci Pavla Beljanskog i Poklon-zbirci Rajka Mamuzića u Novom Sadu. Tokom karijere, učestvovala je na 46 grupnih izložbi u zemlji i 12 u inostranstvu, te je održala brojne samostalne izložbe.
Za svoj umetnički rad, Antićeva je dobila više priznanja, uključujući Nagradu ULUS-a (1965), Saveznu nagradu na Izložbi „NOB u delima likovnih umetnika Jugoslavije“ (1966), „Zlatnu paletu“ (1973) i Oktobarsku nagradu grada Beograda (1983).
Danica Antić preminula je 14. januara 1989. godine u Beogradu, ostavivši za sobom bogato umetničko nasleđe koje i dalje inspiriše ljubitelje umetnosti.
