Zdravko Mandić (1935–2012) bio je istaknuti srpski slikar, poznat po svojim akvarelima i uljima na platnu. Rođen je u selu Strigova, u Potkozarju, Bosna i Hercegovina. Studije je započeo na Likovnoj akademiji u Ljubljani kod profesora Marija Pregelja, a diplomirao je 1963. godine na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Zorana Petrovića. Magistarske studije završio je 1965. godine pod mentorstvom profesora Mila Milunovića.
Tokom svoje bogate karijere, Mandić je imao preko 150 samostalnih izložbi i učestvovao na više od 550 kolektivnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Bio je član Udruženja likovnih umetnika Srbije (ULUS) od 1963. godine, osnivač likovne kolonije „Ečka“ i dugogodišnji direktor Savremene galerije u Zrenjaninu.
Njegova umetnička dela odlikuju se prepoznatljivim motivima ravnice, reka, ribara, čamaca i biciklista, često prikazanih u maglovitim i melanholičnim atmosferama. Za svoj rad dobio je brojna priznanja, među kojima se ističu Masarikova nagrada u Pragu, Velika nagrada na Bijenalu jugoslovenskog akvarela u Karlovcu i nagrada na Trinaestonovembarskom salonu na Cetinju.
Godine 2010. obeležio je 50 godina umetničkog rada, a preminuo je 16. avgusta 2012. godine u Novom Sadu.
